The-Lonely-Push-Biker

2010 Taiwan

Inleiding Na het verlaten van de internationale luchthaven bij Taoyuan besloot ik de kustwegen naar het zuiden van Taiwan te volgen. De keuze voor de kustroute was vooral gebaseerd op de relatief vlakke nationale autowegen met minder auto- en vrachtverkeer. Met de naderende tyfoon Megi ten zuidwesten van Taiwan kon ik fietsdagen verliezen, omdat het voorbijtrekken van de tyfoon door de Zeestraat van Taiwan veel stortregens met zich meebrachten. De leuke fietsroutes bevonden zich in de nationaal parken of natuurreservaten langs de noord-, noordoost- en oostkust van Taiwan, zodat je als rondreizende fietser genoeg bezienswaardigheden op de Noord-Zuidroute had.

Faciliteiten voor de vakantie- en wereldfietsers Het landelijke bureau voor toerisme voerde het afgelopen jaar een promotiecampagne voor fietstoerisme in Taiwan en maakte diverse faciliteiten langs de toeristische routes voor fietsers kenbaar door uitgifte van meertalige brochures. Engelstalige reisgidsen en wegenkaarten waren nauwelijks te vinden in Taiwan, maar wie even de moeite nam kon de GPS coördinaten van bezienswaardigheden, restaurants of overnachtingsmogelijkheden eruit halen en vervolgens de locaties via GPS apparaat achterhalen. De engelstalige wegenkaarten kon je gebruiken voor de vertalingen van de plaatsnamen en bezienswaardigheden.

  • Op de verkeersinformatieborden kon je afleiden dat de politiebureaus faciliteiten boden aan de rondreizende fietser. Voor lucht en water kon je bij de politie terecht, zodat je je lekke band snel kon repareren. Sommige supermarktketens leverden deze diensten ook, maar dat was niet vanaf de autoweg aangegeven.
  • Regionale fietsroutes (bikeways) waren uitgezet in toeristische gebieden, natuurreservaten of nationaal parken, zodat de fietser de nationale of provinciale autoweg kon vermijden. Sommige uitgezette toeristische wandelroutes (trails) in nationaal parken scheidde het toeristische verkeer van het overige verkeer en dat maakte de trails toegankelijk voor fietsers.
  • Voor een grote onderhoudsbeurt maakte je een stop bij gespecialiseerde fietsenzaken van Giant (Bike Service Shops) of bicycle stations, die vanaf de autoweg als bikestop aangegeven werden. Fietsers hoefden geen zorgen te maken voor grote reparaties, omdat elke grote stad had wel een gespecialiseerde fietsenzaak had.
  • Homestays was een low-budget verblijfsaccommodatie voor fietsers. Voor hooguit 1000 taiwaneze dollars (ca 23 euro) kon je een standaard tweepersoonskamer huren , waarbij je de keuken, toilet en badkamer met anderen moest delen. Je herkende homestays aan de logo op de informatieborden langs de autoweg. Sommige reisgidsen voor fietsers gaven de GPS coördinaten van homestays weer.

Bezienswaardigheden Ten noorden van de Taiwanese hoofdstad Taipei zag ik veel informatieborden met verwijzingen naar toeristische bezienswaardigheden, die op een respectabele fietsafstand van de nationale autoweg 2 lagen. Voor veel fietsers was het noordelijkste punt van Taiwan, Cape Fugei, een belangrijke locatie die niet mocht ontbreken tijdens het reizen rondom het eiland. In de buurt van de kaap lagen talrijke interessante geologische verschijnselen en historische bezienswaardigheden. In tegenstelling tot China bevonden zich de kleurrijk versierde tempels op een steenworp afstand van de autoweg. De afgelopen anderhalve jaar had ik genoeg boeddhistische tempels gezien en legde de nadruk op het bezichtigen van natuurreservaten en nationaal parken. Ontsluiting van geologische formaties waren vooral langs de kust duidelijk zichtbaar met de verweerde zandsteenlagen bij Nanya als voorbeeld. Het stormachtige weer benadrukte de ongerepte en verwilderde noordoostkust van Taiwan.

In de omgeving van Hualien week ik even af van de kustroute, opdat ik de toeristische trekpleister, Taroko Kloof, kon bezoeken. Ondanks het massatoerisme was de bergkloof voor fietsers goed begaanbaar, omdat het overige niet-toeristische auto- en vrachtverkeer van de toeristische routes (trails) gescheiden werden. Na hevige stortregens, een voorbijtrekkende tyfoon of een aardbeving namen de parkwachters preventieve maatregelen om de bezoekers te behoeden voor vallende rotsblokken of lokale aardverschuivingen m.a.g. afsluiting van de toeristische routes in Taroko Nationaal Park. Voor de bezoekers restte niets anders dan de erosieve impact van de meanderende Liwu rivier op 'mindere' locaties van de Taroko Bergkloof te bezichtigen.

Na het bezoek aan de bekendste bergkloof van Taiwan maakte ik veel stops langs de oostkust, zodat de onaangetaste kustlijn op diverse locaties kon fotograferen. Om aan het drukke auto- en vrachtverkeer op het noordelijk deel van het eiland te onttrekken kon je als rondreizende fietser beter dit afgelegen deel van Taiwan bezoeken. De overheid had veel uitkijkposten en korte wandelroutes langs de oostkust geplaatst, waardoor de bezoekers de mogelijkheden hadden om van de ongerepte kustgebieden in het oostelijke deel van Taiwan te kunnen genieten. Een bijzonder moment voor reizigers en toeristen was de passage van de Kreeftskeerkring. Wie van noord naar zuid reisde, kwam nu in het tropische deel van de wereld.

Natuurgeweld in afgelegen gebieden De kustroute nabij Suao maakte ik kennis met de impact van natuurgeweld in Taiwan. De tyfoon Megi raasde in een paar dagen van de Filipijnen naar het zuidoosten van China via de zeestraat van Taiwan (Strait of Taiwan) en had flink huisgehouden langs de noordoostkust. Na lange periodes met veel stortregens konden de genomen maatregelen voor het afvoeren van regenwater uit de bergen niet verhinderen, dat er enorme waterstromen een klein deel van de landelijke kustweg 9 tussen kilometerpaal 112 en 114 wegspoelden. Minimaal negen doden en een gewonde stortten in het ravijn als gevolg van een lokale aardverschuiving. Vanwege de dramatische gebeurtenis was de weg voor een lange periode gedeeltelijk afgesloten bij het plaatsje Suao en kon ik de rondreis in zuidelijke richting alleen met de trein verder voortzetten. Hierop besloot ik naar Hualien, dat ongeveer 70 kilometer ten zuiden van de rampplek lag, af te reizen. Een alternatief voor de Noord-Zuidroute tussen Suao en Hualien was er voor de rondreizende fietser, mits je over de centrale autoweg 7 door de bergachtige gebieden van Taiwan wilde fietsen. Deze optie wees ik direct af, omdat het me extra fietsdagen zou kosten, die ik liever wilde gebruiken om toeristische bezienswaardigheden in de grote steden of langs de kust te kunnen bezoeken.  

Taiwaneze samenleving Tijdens mijn verblijf in Taiwan zag ik veel overeenkomsten tussen de taiwaneze en japanse samenleving, wat ik voor aanvang van mijn fietsreis in de reisgidsen vernomen had. Chineze invloeden waren wel te achterhalen mede door mijn fietservaringen in China.

  • Verkeersinfrastructuur in Taiwan had veel weg van die van Japan, echter de taiwaneze bevolking maakte massaal gebruik van scooters en brommers. Waar Japan vaak koos voor flyovers voor fietsers of verhoogde fiets- en wandelpaden langs de autowegen, koos de overheid voor extra rijbanen langs de provinciale en landelijke autowegen, zodat de bromfietsen en scooters van het auto- en vrachtverkeer gescheiden werden.
  • Taiwan had een veel groter aanbod aan faciliteiten voor fietsers (bikeways, bikestops, homestays) en dat maakte het land fietsvriendelijk! Het fiets- en motorparadijs van Japan, het eiland Hokkaido, kon Taiwan als voorbeeld stellen, wat betreft fietsfaciliteiten en regionale fietsroutes.
  • Supermarktketens als 7-Eleven, Family Mart en OK Mart (E: convenience stores) waren in elke hoek van de straat, in het drukke stadscentrum of langs de nationale autowegen in minder bevolkte gebieden te vinden. De rondreizende fietser was snel voorzien in zijn primaire levensbehoefte. Voor andere voorzieningen als beltegoeden of geldautomaten kon je ook bij deze supermarktketens terecht. Wie in Japan gefietst had, zag dat veel japanse producten ook in de schappen van deze supermarktketens lagen.
  • KTV's (amusementshallen) en karaoke bars boden vermaak aan de lokale bevolking en toeristen. De volgens de mangakunst ingerichte amusementshallen gaven de bezoeker het gevoel dat hij tijdelijk in een andere wereld belandde. De taiwaneze bevolking had als vrijetijdsbesteding: gokken, karaoke en computer games. Dat was in Japan en China ook het geval.
  • Konden de Taiwanezen geen Engels spreken, dan maakten ze net als de Chinezen handig gebruik van hun netwerk. Er was altijd wel iemand in de buurt, die Engels sprak en je vervolgens hielp bij het voeren van gesprekken.
  • In Taiwan waren de chinese en japanse keukens ruim vertegenwoordigd. Japanse eettentjes herkende je vooral als je yakitori (gegrilde kipproducten), gemarineerde vleesproducten, soja saus of zeewier op de menukaart stonden. Chinees ingestelde eethuizen waren herkenbaar als je gegrilde eend, soep met veel groenten en vlees of noodles met pittige kruidensaus kon bestellen. De nachtmarkten in de grote taiwaneze steden waren een samensmelting van de japanse, chineze en de lokale eetkeukens. Bij deze eetgelegenheden kon je de lange lijdensweg van de op de ijsblokjes liggende levende krabben verlichten door ze aan te wijzen en laten opdienen als een verrukkelijke eetgerecht.