The-Lonely-Push-Biker

2012 Oost-China

Volksaard.    De samenleving in het oosten van China bestaat vnl. uit Han Chinezen, wat het omschrijven van het chinese volksaard vergemakkelijkt. Degene, die een lange reis in het oosten van China maakt, zal een paar karakteristieke, opvallende eigenschappen van de Chinezen t.o.v. hun landgenoten in het zuiden, westen of het noorden kunnen noemen.
  • De Chinezen in het oosten houden zich ook aan de opgelegde bureaucratische procedures. De Chinezen bedoelen het goed, maar kunnen zich niet inleven in de buitenlandse toerist. Ze maken wel gebruik van hun netwerk net als hun landgenoten in de zuidelijke provincies van China. In veel gevallen zorgen ze ervoor dat een gebrekkig engels sprekende chinees als communicatieplatform optreedt voor de buitenlander.
  • In het oosten van China kom je het spuugcultuur tegen naar mate je meer het binnenland intrekt. In de dichtst bevolkte gebieden van China, van Suzhou tot Nanjing, langs de oostkust doet een enkele Chinees het nog op een beheerste wijze. De door de chinese regering genomen maatregelen tegen het spugen in de aanloop naar de Olympische Spelen van Beijing (2008) hebben effect gehad. 
  • Net als in het zuiden of in het noorden houden de meeste Chinezen in het oosten zich niet aan de verkeersregels, wat leidt tot chaotische toestanden op de weg. Het auto- en vrachtverkeer verlenen geen voorrang aan het langzame verkeer (scooters, fietsers en voetgangers). Bij gevaarlijke of vervelende verkeerssituaties toeteren ze meerdere malen achterelkaar tot de onveilige situatie opgelost is. De meeste voetgangers en licht gemotoriseerd verkeer storen zich niet meer aan het luide getoeter van het aankomende auto- en vrachtverkeer. 
  • In de oostelijke provincies vullen de Chinezen dode tijdsmomenten vooral op met bord- en kaartspelen. Chinees schaakspel en Mah Jong worden minder vaak gespeeld dan de kaartspelen. De ouderen spelen de kaart- en bordspelen op pleintjes, in het park of op straat. Jongeren en studenten houden zich bezig met computerspelen in een ‘gamehouse’ of internetcafé. Op pleintjes spelen de jongeren liever basketbal dan voetbal.
  • Een deel van de Chinese bevolking maakt in de avonduren tijd vrij voor ontspanning. Op een groot verzamelplek als een plein voeren de fanatiekelingen traditionele danspasjes op de ritmische muziek uit. Dansen is vooral bij de chinese vrouwen populair. Tai-Chi wordt ook in de oostelijke gebieden van China niet vaak in het openbaar beoefend. In de stadsparken zie je de Chinezen in groepjes of individueel de lichaamsoefeningen uitvoeren.
  • De Chinezen maken gemakkelijker gebruik van de vele goedkope eetgelegenheden in de stad. In het oosten van China zijn veel fastfood ketens als Dico, KFC etc. aanwezig. In de ochtenduren eten de Chinezen vooral noodle-gerechten en drinken ze bloementhee of melk.
  • Tot in de late avonduurtjes zijn de Chinezen druk bezig met het verkopen van etenswaren of andere handelsproducten. Buitenlandse toeristen kunnen zich storen aan de tafelmanieren van de Chinezen in de buitenwijken van de stad. Ze gooien alles op de grond en vegen de straten later schoon, als ze hun winkeltjes of eethuisjes afsluiten m.a.g. dat veel afvalresten urenlang op de straten blijven liggen. In de stadscentra maken de Chinezen uit de oostelijke provincies de straten, vloeren en tafels eerder schoon.
  • Chinezen zijn zeer behulpzaam, mits de taal of communicatie geen probleem vormt. In veel gevallen kunnen ze de buitenlandse toerist in de kou laten staan en gaan ze verder met hun werkzaamheden.
  • Veel Chinezen brengen hun eigen thee in een thermoskan. Dit zie je overal in China.
Zie blogsite van the-lonely-push-biker.blogspot.com over fietservaringen m.b.t. de volksaard in het oosten van China:

"Tijdens mijn voorgaande fietsreizen in het westen en noorden van China constateerde ik al dat de chinese volksaard irritaties bij buitenlanders zou kunnen opwekken. In het verkeer toeterden de Chinezen vrij snel in de hoop dat je ruimte voor ze vrijmaakte voor hun inhaalmanoeuvres. Ze passeerden het langzame verkeer op een gepaste afstand, als het hun inhaalacties niet belemmerde. In alle andere gevallen doorkruisten ze de weg van het langzaam rijdend verkeer. Voor voetgangers en fietsers kon het vervelende verkeerssituaties opleveren. Als rondreizende fietser hield ik er rekening mee en zou niet zo snel aan de rechterkant van de rijbaan fietsen. Spuugcultuur was ook in het welvarende deel van China te bespeuren. Zij het in mindere mate als in het westen van China. In het welvarende deel van China maakten ze de vloer en eettafels in de eethuisjes sneller schoon. Dit vond ik een grote vooruitgang, waar het westelijk deel van China nog van kan leren. Verder waren de Chinezen vrij behulpzaam als de taal geen barriere vormde. In veel gevallen maakten ze gebruik van hun netwerk en zorgden ervoor dat een gebrekkig engels sprekende chinees als communicatieplatform optrad voor de buitenlander. Het gebruik maken van het netwerk zag je vooral in de zuidelijke en oostelijke provincies van China. In alle andere provincies stond je als buitenlander in de hotels, restaurants of winkels vaak alleen voor. De Chinezen riepen vaak de kreet 'ting bu dong', als ze je niet begrepen. De term 'kan bu dong' bezigden ze ook als ik de menukaarten of de informatiefolders niet goed kon lezen. Last but not least, de meeste chinezen bleven rustig als een buitenlander irritaties bij hun opwekte. Een enkeling valt uit de toon, maar agressief gedrag vertoonden ze nooit."

Lokale bevolking.    De chinese samenleving in het oosten van China bestaan uit
Han Chinezen, die dezelfde levensstijl erop nahouden. De chinese kijk op de rondreizende fietser blijft in heel China hetzelfde. De buitenlandse fietsreiziger is voor de chinese bevolking een bezienswaardigheid of een buitenlandse vreemdeling. Onderstaande overzicht geeft een opsomming van de levensstijlen in het oosten van China:
  • De Chinezen in de oostelijke provincies zijn net zo gastvrij voor de buitenlandse fietsreiziger als hun landgenoten in het noorden of in het westen. De buitenlandse fietstoerist kan bij de Chinezen kan vaak aanschuiven voor een sigaretje of een kopje thee.
  • Langs de oude transportroutes in de afgelegen gebieden van de provincie Anhui, Jiangxi en Hubei houdt een deel van de bevolking zich bezig met het schoonmaken en repareren van vrachtwagens. Onderhoud en reparatie aan vrachtwagens is langs deze route een normaal verschijnsel. Dit is het gevolg van de slecht onderhouden delen van nationale en provinciale autowegen. Verder zijn er veel minder eetgelegenheden langs de oude transportwegen, waar de chauffeurs even tot rust komen.
  • Verkopen van landbouwproducten vinden minder vaak langs de autowegen plaats. Intensieve veehouderij zijn in deze gebieden minder nadrukkelijk aanwezig.
  • In de steden heeft een deel van de inwoners een eigen zaak, waar ze hun producten verkopen. Kleine supermarkten of tabakszaken zijn veelvuldig aanwezig. Grote supermarkten en warenhuizen zie je alleen in de grote steden. In de steden zijn ook veel kleine productiebedrijven aanwezig. In een straat kunnen veel dezelfde bedrijfjes voorkomen, die elkaars concurrenten zijn.
Communicatie.    Veel Chinezen kunnen het Mandarijn van een buitenlander niet goed verstaan. De Chinezen vinden het prachtig als de buitenlander de moeite neemt om de chinese woordjes of zinnetjes uit een vertaalgids uit te spreken. Het neemt niet weg dat ze de buitenlander niet zullen begrijpen, want de chinese taal is een klanktaal. De uitgesproken woordklanken verwijzen naar andere woordbetekenissen als de toonhoogte van een woordklank niet correct uitgesproken wordt. De Chinezen laten vrij gemakkelijk de zin ‘Ting bu dong’ horen, als ze je niet begrepen hebben. Deze vaak gebruikte zin geeft aan dat de persoon niet begrepen wordt. In veel gevallen zal je de woorden schriftelijk in het Mandarijn moeten opschrijven, opdat ze als nog begrepen worden. Onderstaande overzicht geeft een opsomming van communicatiemethodes in het oosten van China, die buitenlanders kunnen toepassen:
  • Hulpmiddelen als een vertaalgids, smart phone of vertaalcomputer zorgen ervoor dat de Chinezen de vertaalde woorden snel kunnen begrijpen. Grammaticale verschillen tussen Mandarijndialecten zijn er eigenlijk niet. In alle andere gevallen maken de Chinezen handig gebruik van hun netwerk. Ze vragen (telefonische) hulp aan anderen, die een paar engelse woordjes kunnen spreken. 
  • In internetcafés en telecommunicatiewinkels gebruiken de medewerkers vaak de vertaalwebsite van o.m. Baidu (chinese variant van Google) om met een buitenlander te kunnen communiceren. Een vertaalwebsite maakt een eenvoudige dialoog mogelijk. Het mobiele telefoonnetwerk van China is zeer geschikt voor de online vertaaldiensten van Google, die de eenvoudige buitenlandse zinnen snel in het Mandarijn vertalen.
  • Navigeren via een ingebouwde GPS systeem in een smart phone of navigatieapparaat stelt de buitenlander in staat onafhankelijk te navigeren in een chinese stad. Online navigatiediensten geven de plaatsnamen, belangrijke gebouwen en straten in Pinyin-schrift (Mandarijn-Chinees) en Engels weer. Het grootste nadeel van deze online diensten is dat de navigatiekaarten niet altijd up-to-date zijn of de adressen van bedrijven en gebouwen niet correct vermeld zijn. In een enkele geval bestaat het bedrijf al een tijdje niet meer.
Zie blogsite van the-lonely-push-biker.blogspot.com
over fietservaringen m.b.t. de informatievoorziening in het oosten van China:

"
In de reisboeken en op diverse internetsites las ik dat de sommige chinese provincies zich profileerden als de ultieme reisbestemming voor de toeristen. De groeiende middenklasse in China besteedde meer geld aan vakanties en korte dagtochtjes naar de bekende bezienswaardigheden. De toeristenindustrie speelden goed in op de behoeften van deze groep en boden voldoende faciliteiten aan en hielden ook rekening met de buitenlandse toerist. Ik wist vrij snel de weg te vinden naar de bezienswaardigheden van de stad of regio, omdat bepaalde verkeersinformatieborden de engelse vertaling bevatten. Tijdens mijn fietstochten merkte ik alle toeristische voorzieningen op langs de wegen en in de steden door de bruin gemarkeerde verkeersinformatieborden langs de autoweg op te zoeken. Deze borden waren deels in chinese karakters (Mandarijn) en Pinyin transcriptieschrift, waarbij sommige woorden in het Engels geschreven werden. Zo wist ik altijd of het om een temple, bridge, scenic area etc. ging. Merendeel van de bekende en onbekende tempels, tuinen, musea in de provincies Zhejiang en Jiangsu verschaffen de buitenlandse reiziger voldoende informatie op de borden. Deze informatievoorziening miste ik in de noordelijk gelegen provincies Shanxi en Shaanxi wat betreft de minder bekende bezienswaardigheden. Deze provincies hadden veel eeuwenoude bezienswaardigheden, die zeker de moeite waard zijn om te bezoeken mits er voldoende informatie beschikbaar gesteld werd. In deze provincies moest ik vaak een apart informatieboekje met engelse vertaling kopen, opdat ik mezelf op de hoogte kon stellen van de achtergrondinformatie wat betreft de toeristische bezienswaardigheden, steden, natuurgebieden, historische bouwwerken en religieuze figuren.  In de provincies Zhejiang en Jiangxi was dat niet nodig."  
 
Landschappen.    Tussen de nationaal parken en natuurreservaten overheerst het traditionele plattelandsleven in de afgelegen gebieden. De rondreizende fietser zal dan veel landbouwgebieden langs de wegen zien. In de buurt van de grote steden overheersen de verstedelijking en industrialisatie van gebieden, die voorheen tot de landbouwgebieden gerekend worden. In de buurt van de metropolen (Nanchang en Wuhan) zijn veel grote industriegebieden. De economische expansiedrift van de Chinezen leidt tot meer verstedelijking en industrialisatie van gebieden in het oostelijk deel van China. Enorme flatgebouwen en hijskranen buiten de stadscentra bepalen vaak het aanzicht van een stad. Voor de mooiste uitzichten op de landschappen zal de rondreizende fietser diverse nationaal parken en natuurreservaten moeten opzoeken, waarvoor entreegelden van toepassing zijn.

Zie blogsite van
the-lonely-push-biker.blogspot.com over fietservaringen m.b.t. de urbanisatie in het oosten van China:

"De legergroene jasjes, aanhangers van de oud-chinese staatsman Mao Zhedong, waren verdwenen uit het stads- en plattelandsbeeld in het welvarende deel van China. In het westelijk deel van China, dat ver van de hoofdstad Beijing lag, zag ik een paar jaar geleden wel veel afbeeldingen met Mao. Op de lokale markten kon je daar Mao's ideologie in boekvorm kopen. Het welvarende deel van China prefereerde het westerse kapitalisme (van Deng Xiao Ping, 1978) boven Mao's ideologie, zodat veel van Mao's werken niet meer op de lokale markten, winkels of souvenirswinkels te vinden waren. Veel van de marxistische ideologie was niet meer overgebleven in het rijke deel van China. Dankzij de voormalige staatsman bleef het openbaar vervoer zeer goedkoop en bereikbaar voor de laagste bevolkingsklasse in heel China en dus ook in de dure stedelijke gebieden aan de oostkust. Verder garandeerde de staat haar bevolking een dak boven het hoofd. De economische expansiedrift van China leidde naar verstedelijking van gebieden, waar vroeger nog traditionele landbouwgebieden voorkwamen. Enorme flatgebouwen en hijskranen buiten de stadscentra bepaalden vaak het aanzicht van een middelgrote stad. In welvarende delen van de provincies in China zag ik veel minder het dagelijkse leven van de Chinezen op het platteland, wat voor mij duidelijk maakte dat veel Chinezen richting de stad trokken, waar geld verdiend kon worden."

Bezienswaardigheden.    Urbanisatie, industrialisatie en agricultuur bepalen in hoge mate het uitzicht van de rondreizende fietser in het oosten van China. Langs de provinciale en nationale wegen, rondom de grote meren of in de eeuwenoude dorpjes liggen vaak schitterende bezienswaardigheden, waar je tijd voor vrij moet maken. Dit betekent dat je de fietstochten moet onderbreken voor het bezichtigen van de toeristische trekpleisters. China is namelijk een land bij uitstek om de harmonie tussen de verschillende religieuze bevolkingsgroepen
en de wonderschone natuurgebieden te kunnen aanschouwen. De bergen zijn onderdeel van de traditionele Chinese religies als het Taoïsme en het Confucianisme. Een bezoek aan een van de vele nationaal parken, natuurreservaten, tempelcomplexen, grottenstelsels, klassieke chinese tuinen en eeuwenoude dorpjes geeft de fietsreiziger een andere kijk op China.

Nationaal Parken & Natuurreservaten
Opvallend is dat de Chinezen het eco-toerisme in volle overtuiging steunen. Diverse nationaal parken zijn zeer goed onderhouden, schoon en toegankelijk voor iedereen. Uitgezette wandelroutes en informaties in de populaire nationaal parken en natuurreservaten zijn vaak in het Engels vertaald. Parken, die op het werelderfgoedlijst van UNESCO staan, voldoen aan de hoogste rating, die voor het toerisme en het  beheer van het park gelden. Een park op het werelderfgoedlijst voldoet aan de door UNESCO opgelegde strenge criteria op het gebied van cultuur, historie en landschap. Het park is verder uniek in geografisch en geofysisch opzicht. Mount Huangshan National Park en Mount Lushan National Park liggen resp. in de provincies Anhui en Jiangxi en staan op het werelderfgoedlijst van UNESCO.

In de oostelijke provincies (Zhejiang, Jiangsu, Anhui, Jiangxi & Hubei) zal de rondreizende fietser veel gebieden met heilige bergen, wonderschone nationaal parken en natuurreservaten aantreffen. Mount Huangshan National Park in de provincie Anhui is een toeristisch gebied met veel bergachtige landschappen, bamboebossen en eeuwenoude waterstadjes als Xidi en Hongcun, die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staan. De plaatsjes geven een beeld van het traditionele leven gedurende de Qing en Ming dynastie. In de herfst fotograferen de Chinezen graag deze plaatsjes tegen een kleurrijke achtergrond. Tussen het Taihu Wetland National Park en Huangshan National Park ligt een gebied met veel grotten en bamboebossen. Niet ver van Hongcun bevindt zich Mukeng Bamboo Forrest, waar het dorpje Mukeng verscholen ligt in de bamboebossen. Ten zuiden van Yixing, dat bekend staat om de ceramische potten, liggen de grotten verscholen in de bossen. Shanjuan Caves is een grottenstels dat uit drie lagen bestaat, waarvan de onderste laag in verbinding is met een ondergrondse rivier. De kleurrijke sfeerverlichtingen aan de grotwanden geven de bezoekers het gevoel dat zij zich in een soort sprookjesparadijs bevinden en zorgen ervoor dat zij de eeuwenoude boeddhistische beelden en teksten op de muur kunnen aanschouwen. In de buurt van de grotten kan je wandelen langs de tempels, tuinen en paviljoenen, die in een bosrijke omgeving aan de voet van de berg Luoyan liggen. Mount Lushan National Park ligt in de provincie Jiangxi en is een toeristisch gebied met veel uitzichten op de bergachtige landschappen, eeuwenoude tempels en westerse villa architectuur. Lushan Geopark, met een oppervlakte van 500km2 ligt in het oosten van het nationaal park en herbergt interessante geologische erfgoederen. De indrukwekkende geologische verschijnselen zijn bereikbaar via de uitgezette wandelroutes, die de bezoekers kunnen volgen om van de geologische landschappen te kunnen genieten.

Meren
In de provincies Jiangsu, Jiangxi & Hubei bevinden zich de grote meerdistricten, waar bijzondere bezienswaardigheden te bezichtigen zijn. De meeste doorgaande wegen zijn ver van de grote meren verwijderd, waardoor de fietser sporadisch van de natuurgebieden kan genieten. Dit betekent dat tijd moet reserveren om de leukste plekjes rondom het meer te kunnen opzoeken. De wegen rondom het derde grootste meer van China, Tai Hu, leidt de fietser langs de bekendste nationaal park van het meer, Taihu Wetland National Park. Het park ligt niet ver van de grote steden Wuxi en Suzhou in de provincie Jiangsu. In het park zorgen de vele houten paden en stenen wegen ervoor dat je langs de vele waterplanten en moerasgebieden kunt wandelen. Niet ver van Mount Lushan National Park ligt een grote kunstmatig aangelegde meer Zhelin Reservoir met mooie uitzicht op de vele eilandjes in het meer. Veerdiensten en rondvaartboten maken het mogelijk dat de toeristen kunnen wandelen in de bosrijke gebieden en de paviljoens of tempels kunnen bezoeken. De doorgaande nationale en provinciale wegen zijn ver verwijderd van het blauwe zoetwatermeer, Poyang Lake. Rondom het meer zijn restaurants, paviljoens en een grote reservaat voor trekvogels aanwezig. Het meer ligt niet ver van het Mount Lushan National Park en de porseleinenstad Jingdezhen. In de buurt van Wuhan (provincie Hubei) ligt het grote stadsmeer Donghu met veel bezienswaardigheden als botanische tuinen, vogelreservaten, tempels en visplaatsen. Je kunt er uitstekend fietsen en van de bezienswaardigheden rondom het meer genieten.
 
Services.     In toeristische gebieden kan de reiziger nauwelijks betalingen verrichten met zijn internationale kredietkaart (Mastercard of Visa). De grote hotelketens in de toeristische steden bieden vaak wel een mogelijk voor het verrichten van betalingen met de Mastercard of Visa. De Chinezen gebruiken de kredietkaart van Union Pay voor hun grote aankopen. De grote chinese banken bieden in toeristische gebieden voldoende geldautomaten voor opname van contant geld met een europese pinpas, dat voorzien is van een CIRRUS of MAESTRO logo. Veel contant geld (min. 300 euro) kunnen in afgelegen gebieden van China uitkomst bieden bij betalingen in restaurants, winkels of overnachtingsaccommodaties. In de grote steden zijn bankfilialen, pinautomaten, tankstations, diverse aanbod van winkels (fietsspeciaalzaken, grote supermarkten) en diensten (touroperators, postkantoren, vervoersmaatschappijen) aanwezig, waar de fietsreiziger de verdere voortzetting van de fietstochten optimaal kan voorbereiden. In de afgelegen plaatsen zijn er voldoende éénmanszaken, waar de Chinezen hun dagelijkse boodschappen doen.  

Gradientverloop.    
De nationale en regionale autowegen langs de grote meren in het oosten van China zijn relatief vlak. Heuvelachtige wegen zijn in de buurt van de uitlopers van de bergketens te vinden, maar zijn niet zo steil dat de fietser het als zwaar ervaart. Over het algemeen liggen de gemiddelde hellingspercentages van de bergpassen in de provincies tussen de vier en zeven procent. Voor een zwaarbeladen fietsreiziger betekent dit een tijdelijke krachtige inspanning leveren en concentratie behouden voor de korte haarspeldbochten tijdens de afdaling. Het auto- en vrachtverkeer in het oosten van China vermijden bijv. de nationale autoweg G205 van Huangshanshi naar Kaihua en nemen de autosnelwegen, zodat ze de bergpassen omzeilen. Dit soort wegen zijn voor rondreizende fietsers een verademing om te fietsen, want ze ondervinden nauwelijks hinder van het auto- en vrachtverkeer.

Wegen en verkeer.    Zowel in het zuiden, oosten als in het noorden van China houden veel Chinezen zich niet aan de verkeersregels, wat leidt tot chaotische verkeerstoestanden. In de overbevolkte, stedelijke gebieden zal de rondreizende fietser vooral goed moeten uitkijken. Chinese bestuurders van licht of zwaar gemotoriseerde voertuigen claxonneren veelvuldig bij nadering van een onveilige situatie, overstekende voetgangers of langzaamrijdend verkeer. Buitenlandse toeristen dienen zich goed te beseffen dat het chinese auto- en vrachtverkeer de fietsers, scooters of voetgangers geen automatisch voorrang verlenen. Dit geldt ook voor afslaande verkeer bij kruispunten, op- en afritten, rotondes of zebrapaden. De chinese bestuurders van auto's en vrachtwagens houden pas op het allerlaatste moment rekening met het langzaam rijdend verkeer en voetgangers. Ze plaatsen hun voertuig op het laatste moment voor het gepasseerde voertuig, omdat ze geen rekening meer hoeven te houden met de achterliggende voertuigen. Ze zijn verzekeringstechnisch en juridisch niet aansprakelijk wat achter hun voertuig plaatsvindt. Houd in gedachte dat elke deelnemer in het verkeer elkaar wel respecteert. Onderstaande tekst is een opsomming, waarmee de rondreizende fietser rekening dient te houden:
  • De provinciale en nationale autowegen zijn in de niet-welvarende delen van de provincies als Zhejiang, Jiangsu, Anhui, Jiangxi en Hubei niet altijd goed geasfalteerd of van vlakke betonnen platen voorzien. Dit is het gevolg van gebrekkigee onderhoud aan het wegennetwerk. In de buurt van de grote steden zijn de wegen aanzienlijk beter onderhouden, maar kunnen slecht onderhouden wegen nog voorkomen.
  • Ondanks de wereldwijde economische recessie (2008-2012) breidt de landelijke overheid het snelwegennetwerk in het oosten van China in een hoog tempo uit. Uitbreiding en onderhoud van de regionale wegen gebeurt door de provinciale overheid. Rijkere provincies hebben over het algemeen goed onderhouden en uitgebreide regionale wegennetwerk. Dit is vooral in de dichtst bevolkte gebieden van China, van Suzhou tot Nanjing, het geval.
  • De maximum verkeerssnelheden varieren van 40 t/m 80 km per uur op de nationale en provinciale autowegen afhankelijk van de verkeersdrukte. Het auto- en vrachtverkeer houden zich er nauwelijks aan de maximumsnelheden.
  • In China zijn de autosnelwegen (expressways) verboden voor licht-gemotoriseerd verkeer, voetgangers en fietsers. Dit staat duidelijk aangegeven op de verkeersinformatieborden bij de opritten (tolpoorten). De autosnelwegen zijn groen gemarkeerd op de verkeersinformatieborden.
  • In het centrum van de grote steden liggen vaak aparte rijbanen langs de drukke stadswegen, die voor licht-gemotoriseerd verkeer, voetgangers en fietsers bestemd zijn. Het laden en lossen door het vrachtkeer, geparkeerde auto's of voetgangers verhinderen een goede doorstroming op de rijbanen voor licht-gemotoriseerd verkeer en fietsers. In veel steden maakt het langzaam rijdend verkeer geen gebruik meer van deze aparte rijbanen.
  • In de grote steden geldt een fietsverbod voor sommige autowegen, die gebruik maken van fly-overs, bruggen of tunnels. In de miljoenensteden als Nanchang en Wuhan zijn sommige drukke stadswegen in het centrum verboden voor licht-gemotoriseerd verkeer. Voor een fietser is het niet gezond om in een omgeving met de stinkende uitlaatgassen van het auto- en vrachtverkeer te rijden. Gebruik een mondkapje is het advies.
  • Op de buitenwegen en dunbevolkte gebieden houden de chinese bestuurders van auto's en vrachtwagens in het algemeen veel meer rekening met de verkeersregels en bij nadering van langzaamrijdend verkeer claxonneren ze tot de onveilige situatie opgelost is. Sommige steden voeren niet voor niets een claxonverbod voor bepaalde stadsdelen in.
  • De rondreizende fietser hoeft over het algemeen geen zorgen te maken over de bewegwijzering langs de nationale en regionale autowegen in het oosten van China:
    • In grote steden zijn de wegwijzers en verkeersinformatieborden steeds meer voorzien van engelstalige ondertiteling en bevatten vermeldingen van de belangrijkste bezienswaardigheden in toeristische gebieden. Buiten de grote steden kan het Pinyin schrift op de verkeersinformatieborden ontbreken. Als fietser hoef je daar geen zorgen over te maken, want kilometers verderop is er vaak wel weer een informatiebord met Pinyin transciptie karakters.
    • De nummering van nationale autowegen staan op de paaltjes langs de weg en verandert weleens van nummering, als het samenvalt met een provinciale of nationale autoweg.
    • Stadswegen hebben namen en zijn ingedeeld in wegen (Pinyin: Lu; Engels: road/avenue) en straten (Pinyin: Jie; Engels: street). Uit de namen van stadswegen kun je afleiden in welke richting je rijdt. De namen van stadscentra vindt soms je terug in de naamgeving van de weg.
Zie blogsite van the-lonely-push-biker.blogspot.com over fietservaringen m.b.t. het verkeer, de voertuigen en de wegen in het oosten van China:

"Het eerste deel van mijn reis fietste ik over de nationale en provinciale wegen rondom het grote meer Taihu. De wegen leidde mij niet direct door de stedelijke en industriële gebieden. Dit hield in dat de doorstroming van het verkeer goed was door het drukke stadscentrum te omzeilen.  Buiten de stedelijke gebieden trof ik regelmatig driebaanswegen aan, waarbij een groot verkeersaanbod ontbrak.  Een van de kenmerken van de Chinese wegenbouw was de ruime aanleg van wegen, die berekend was op een strikte scheiding tussen langzaam en snelrijdend verkeer. Vooral in de stedelijke gebieden was dit onderscheid duidelijk aanwezig. I.t.t. de westelijk- en noordelijke gelegen provincies van China waren de grote delen van de nationale autowegen vrij goed onderhouden en zag ik veel minder smerige plattelandsdorpen en industriegebieden. In de provincies Zhejiang en Jiangsu kon ik met gemak mijn neus ophalen zonder de gevaarlijke roetdeeltjes of zandkorrels in te ademen. Langs de provinciale en nationale autowegen in deze provincies waren er veel minder eethuisjes en tankstations aanwezig. Dit had te maken met de infrastructuur in het welvarende oostelijk deel van China. Het auto- en vrachtverkeer hadden veel alternatieve routes om de grote miljoenen steden als Shanghai, Hangzhou, Nanjing en Suzhou te bereiken of te vermijden, omdat veel snelwegen de nationale en provinciale wegen doorkruisten. Dit was ik tijdens mijn fietsreizen in het noorden en westen van China niet vaak tegengekomen.

De wegen waren strikt gescheiden voor het snelle en langzaam rijdende verkeer. De brede driewielvoertuigen, die ik als tegenligger tegenkwam, wekte bij mij soms lichte irritaties op, omdat deze tegenliggers je naar het slechtste weggedeelte 'duwden'. Daarnaast passeerden veel scooters, bromfietsers en electrische fietsers mij en moest ik vooral luisteren naar de luid weerklinkende claxons. Zolang je als fietser niet van de lijn afweek, was er in feite niks aan de hand. Het beeld dat China een fietsland was, behoorde tot het verleden. In de grote steden boden de bromfietszaken massaal de scooters, electrische fietsen en bromfietsers tegen lage prijzen aan. De goedkoopste modellen waren voor ongeveer 300 euro te koop. Veel vermogen hadden de meeste scooters en electrische fietsen niet, want bij een steile heuvel fietste ik met mijn volbepakte fiets ze voorbij, als deze voertuigen ook net zwaar als ik beladen waren. Alleen het arme deel  van de bevolking reed op een slecht onderhouden fiets in de plattelandsgebieden en duwde de oude vehicle zonder versnellingen stapvoets op een licht hellend vlak. Als fietsreiziger kreeg ik vaak medelijden met deze plattelandsmensen. Een klein deel van de jonge generatie fietste vaak op een mountainbike of eenvoudige stadsfiets in de steden. Buiten de stedelijke gebieden zag ik deze groep fietsers niet, waarop ik kon afleiden dat de meeste chinezen niet zo snel in hun vrije tijd zullen fietsen.
"